Het bosgebied hier, De Zeven Kolken, is vernoemd naar de natuurlijke vennen die hier vroeger lagen. Door verlaging van de grondwaterstand in de Gelderse Vallei zijn deze vennen grotendeels verdroogd. Dit ven is dieper uitgegraven om als drinkplaats te dienen voor de moeflons en voor de vogels. Ook de kleine watersalamander profiteert van dit ven.

Op deze tekening is een aantal kenmerkende planten en dieren van het stuifzand afgebeeld: Kommavlinder, Buntgras, Zadelsprinkhaan, Zandoorwurm, Duinpieper, Lentevuurspin, Heidevlinder en Blauwvleugelsprinkhaan.

Door overmatige begrazing met schapen en het plaggen van heide ontstonden deze stuifzanden. Van de 16.000 hectare rond 1850 resteert er in Nederland thans nog maar een paar honderd hectare.

In 1993 en in 2012 zijn er stukken bos gekapt zodat de wind weer vat kreeg op het zand en is het levend stuifzand in oppervlakte toegenomen.

Tegenwoordig is 90 procent van alle Europese stuifzanden in Nederland te vinden. Om die reden zijn alle stuifzanden, dus ook het Wekeromse Zand, aangewezen als Europees beschermd Natura2000 gebied.

Deze Venglazenmaker is kenmerkend voor matig voedselarme, van nature zure, vennen.