Aan de Lunterse notaris R. Dinger danken we het behoud van het Wekerose Zand. Hij kocht het gebied stukje bij stukje aan, zo’n 350 hectare.

Heiderunderen waren in Nederland uitgestorven. Vanuit Denemarken zijn enkele van deze zeldzame dieren naar Nederland gebracht en is er een fokprogramma opgezet. Ze gedijen hier goed op de schrale heide van Wekerom.

Dit schilderij laat zien dat heidekoeien vroeger in Nederland voorkwamen. Klein van stuk, bont gekleurd en door hun relatief grote pens goed aangepast voor de begrazing van heidevelden.

Bij het heidebeheer wordt gestreefd naar structuurrijke open heide met geleidelijke overgangen naar bos en stuivend zand. Heide zoals die vroeger heel gewoon was.

Een gevarieerde heide is rijk aan planten en diersoorten. Deze oude schoolplaat geeft daarvan een aardige impressie.

Op deze luchtfoto is fraai te zien hoe het boomvrije open heidegebied er voor zorgt dat de westelijke en zuidwestelijke wind voldoende vat kan houden op het vrijwel onbegroeide stuifzand.

Vroeger werd de heide in handkracht geplagd als onderdeel van de potstalcultuur. Tegenwoordig worden machines ingezet om vergraste heide te plaggen of om te chopperen (diep maaien) waardoor de heidevegetatie kan verjongen.